Thursday, May 29, 2014
Crack Under Pressure
Aku tak kuat. Aku tak pernah kuat. Dulu ade yg menjadi anchor aku. Sekarang tak de. Aku tak kuat. I need someone. Tak perlu kau katakan aku ada Allah dan family. Aku tau. Tp ia nya berbeza. Aku bukan nya orang yg rapat dengan family. Bukan aku tak dekat dengan Nya. Tp bila physically tu berbeza rasa nya. Aku tak kuat. Aku tak kuat. Dia dulu kata aku kuat sebenarnya. Walaupun aku selalu nangis, deep inside aku kuat. Ada orang tu nampak kental, tp dalaman dia tak kuat. Aku rasa kan aku seperti apa yg dia katakan. Tp tidak. Aku memang tak kuat. I need someone.
Monday, May 12, 2014
Aku Bukan Stereotype
Assalamualaikum dan salam sejahtera kepada pembaca sekalian..
Masa amat mencemburui aku sejak dua menjak nie. Cita-cita nak rajin tulis post terpaksa aku tone down dahulu. So Dewi, ape yang stereotype nya? Mengikut pak cik Google, stereotype bermaksud a widely held but fixed and oversimplified image or idea of a particular type of person or thing. Contoh kalau cakap pasal langit, mesti warna biru. Kalau cakap pasal rumput, mesti hijau. Itu lah stereotype. Tapi ape yg aku nak cakap nie? Meh aku cerita sikit..
Berlaku satu insiden yang merubah hidup aku hampir 360' pada tahun 2012 yang lepas. Masa tu aku down. Tapi aku mampu naik kembali. Tahun lepas lebih kurang waktu yang sama, aku down kembali. Tak mampu aku nak bangkit semula jujur aku katakan. Itu lah saat paling down dalam hidup aku. Tapi aku ( pernah ) ada dia. Dia bantu aku. Sedikit demi sedikit aku naik kembali menjadi diri aku yang sebenar. Tanpa aku sedari, aku berubah. Berubah menjadi seorang yang lebih baik serasa aku.
Waktu itu aku rasa, aku kene menjadi seorang yang lebih baik. Tapi macam mana? So aku mula sikit-sikit. Dari pakaian aku. Dulu aku sering pakai baju berlengan 3/4, baju atas punggung dan ketat. Tidak aku nafikan. Aku mulakan dengan pakai baju lengan panjang sahaja. Aku mula sikit-sikit. Mula tu biasa la sikit sikit nak senseng lengan bila pakai baju lengan panjang. Maklum lah dah terbiasa kan. Bila aku senseng tu, aku tarik balik. Lama-lama dah terbiasa.
Kemudian aku mula beli handsocks dan stokin muslimah ( kata nya lah. Beza cuma panjang sahaja ). Aku beli kat Mydin je. Time tu aku memang blur nak beli yang mana. Maklumlah tak reti kan. Dulu beli handsocks pun sebab bila pakai baju short sleeve, pakai handsocks, cover la kulit. Tapi kulit semata. Mula-mula nak pakai handsocks dan stoking nie cam halaaaaa. Tapi macam pakai je lah Dewi. Bila dah terbiasa, tak menjadi masalah. Ada jugak lah try tak pakai handsocks, rasa awkward nyaaaa lah!!! So aku pun pakai lah every time keluar rumah.
Satu lagi masalah aku bila pakai stoking nie, aku nie dulu pakai flip flop je memanjang. Setahun dua kali aku tukar flip flop sebab dah lusuh. So aku korek-korek la kasut aku yang ada dalam kotak tu je tak keluar-keluar. Ada la beberapa yang masih elok untuk dipakai. Sikit-sikit aku beli kasut baru yang ok.
Pada masa yang sama, aku mula pakai baju yang tutup punggung. Aku asingkan baju yang singkat dan sendat. Bila tengok balik apa yang tinggal, sedih nya. Macam dah tak de baju. Tapi tak pe lah, pakai je apa yang ada. Owh ya, tudung yang jarang dia kemain dan pendek pun aku dah asingkan. Bila beli baju baru pun aku usahakan untuk cari yang cantik la jugak di mata aku dan juga labuh serta tidak sendat. Tak aku nafikan aku suka pakaian yang cantik seperti gadis ( tak nak mengaku dia tu wanita chuuuiii!!! ) lain. Tapi bagi aku, aku pakai sebegitu kerna aku suka. Tidak berniat untuk menarik perhatian sesiapa.
Terdetik dalam hati nak pakai tudung labuh. Tapi aku tak gemar tudung yang macam ustazah pakai tu. Orang panggil tu tudung Koshibo kerana kain nya nama Koshibo. Atas sebab tak cantik. Haha Dewi, typical sangat jawapan. Tak aku nafikan, mesti ada yang berkata tak cantik di mata manusia tak apa, tapi cantik di mata Allah. Sering aku mendengar jawapan sebegitu. Aku nak tudung yang berwarna. Aku kan suka warna. Colourful pun tak pe. Aku suka. Ade sekali, aku beli di area parents aku tinggal. Tudung empat segi yang tidak ku tahu bidang apa. Tapi besar lah. Tu pun beli senyap-senyap tanpa pengetahuan sesiapa termasuk parents aku.
Bila aku ke Kelantan, aku ambil peluang untuk beli tudung bidang besar. Yang orang dok kata bidang 60 tu lah kan. Orang yang tak tau pasal tudung bidang besar nie bila pergi beli mesti la tak tau brand ape, harga standard berapa pun aku tak tau. Aku berjaya beli 5-6 helai. Aku gembira tak terkata dalam hati. Tak lama kemudian, aku ke Jakel di Jalan TAR dengan dia. Aku nak buat tudung kata ku. So pusing la Jakel tu. Dari tingkat satu ke tingkat dua. Kesian salesperson tu. Nak dekat 2 jam jugak lah kat Jakel tak jumpa pape. Maklum lah aku nie kan banyak bebeno criteria nak kene ikut. Last last jumpa. Kain dia perfect! Aku beli la satu setengah meter. Cari kedai jahit tepi tak de. Kedai Melayu ada tapi everytime aku pergi mesti tutup. Weekday ke weekends ke siang malam aku pergi mesti tutup. Sakit hati betul. Last last aku mintak dia tolong hantar kat mak dia untuk jahit tepi tudung dengan piping. Time tu tengah in tudung/shawl ber piping nie.
So ade lah beberapa koleksi aku yang tak seberapa itu. Aku pakai bila pakai baju kurung at au baju muslimah yang sempat aku beli di Kelantan tempoh hari itu sahaja. Sebab aku rasa pakaian ku semua tak cukup syarat untuk aku pakai tudung besar nie. Yea lah kalau baju tak tutup punggung atau sipi-sipi tapi pakai tudung labuh tak ke nampak awkward. Walaupun tidak bertudung labuh, aku usahakan untuk pakai tudung yang menutup dada.
Lama kelamaan aku makin selesa bertudung labuh. Tidak aku pakai setiap masa. Tapi aku usahakan untuk sering pakai. Tak lama lepas tu, aku terdetik ingin berpurdah. Macam best je berpurdah. So aku mula la cari online shop yang jual purdah nie. Aku nie dah la sengkek, nak beli lagi. Cam mana yea. One day aku terfikir. Why not guna tudung labuh tu, sekali kan jadi purdah. Aku pun buat la trial and error. Menjadi!!! So day 1 aku pakai purdah sebegitu ke college. Tak de la rasa dipandang pelik. Day 2 aku pakai g mall, tak pelik jugak. Tapi ada seorang gadis cashier nie aku perasan, bila dia deal dengan aku, muka dia nampak sangat bersinar tau tengok aku. Aku pulak yang pelik.
Ok sampai situ sahaja cerita perubahan aku yang tak berapa nak berubah sangat pun. Apa yang aku nampak kan bila bertudung labuh dan lebih bertutup nie kan, aku rasa lebih secure. Aku tak nafikan. Masa mula-mula aku baca blog orang yang start/dah bertudung labuh nie macam yea ke. Ape yang safe nya? Tudung je kan. Ha~ Aku pun tak reti nak explain. Aku part explain nie memang fail. Tapi ape kata bagi muslimah di luar sana, try untuk bertudung labuh dan menutup aurat anda dengan sempurna untuk sehari. Anda akan nampak perbezaan nya. Betul tak tipu.
Walaupun hampir 50% bila keluar aku sudah mula bertudung labuh, aku tak nafikan yang aku masih lagi banyak kekurangan nya dalam bab agama. Aku bertudung labuh bukan kerana aku nak kata aku alim, lihatlah aku dah hafal banyak juzu'. Tidak. Aku masih lagi banyak kekurangan. Orang sering mengatakan ala tudung labuh tapi perangai kalah orang tak pakai tudung. Tudung labuh tapi hati busuk sekian sekian sekian. Macam-macam lah. Aku tak nafikan juga kadang-kadang aku salah seorang daripada mereka yang berkata begitu. Tapi aku refleks kepada diri ku sendiri. Kenapa aku bertudung labuh. Bagi aku itu lah sekecil-kecil perkara yang dapat aku lakukan. Aku nie entah la, masih jahil lagi. Banyak sangat kekurangan nya. Aku sering mengadu kepada dia, aku nie bertudung tapi perangai dot dot dot. Aku nie pakai begini tapi masih dot dot dot. Dia cuma kata, tak ape lah. Pelan pelan. Sekurang-kurang nya awak masih ada tudung.
Aku ( kadang-kadang ) bertudung labuh tapi aku bukan stereotype. Aku masih banyak kekurangan. Stereotype yang orang katakan tudung labuh mesti alim, jalan pandang ke bawah jaga pandangan, segala-gala nya dijaga. Aku usahakan untuk jada tapi aku tidak seperti apa yang orang sangkakan orang bertudung labuh itu seperti apa.
Di sini aku hanya bercerita tentang diri aku. Tiada kaitan dengan sesiapa. Aku tidak maksudkan sesiapa di sini kecuali aku dan dia. Maaf jika terasa.
Masa amat mencemburui aku sejak dua menjak nie. Cita-cita nak rajin tulis post terpaksa aku tone down dahulu. So Dewi, ape yang stereotype nya? Mengikut pak cik Google, stereotype bermaksud a widely held but fixed and oversimplified image or idea of a particular type of person or thing. Contoh kalau cakap pasal langit, mesti warna biru. Kalau cakap pasal rumput, mesti hijau. Itu lah stereotype. Tapi ape yg aku nak cakap nie? Meh aku cerita sikit..
Berlaku satu insiden yang merubah hidup aku hampir 360' pada tahun 2012 yang lepas. Masa tu aku down. Tapi aku mampu naik kembali. Tahun lepas lebih kurang waktu yang sama, aku down kembali. Tak mampu aku nak bangkit semula jujur aku katakan. Itu lah saat paling down dalam hidup aku. Tapi aku ( pernah ) ada dia. Dia bantu aku. Sedikit demi sedikit aku naik kembali menjadi diri aku yang sebenar. Tanpa aku sedari, aku berubah. Berubah menjadi seorang yang lebih baik serasa aku.
Waktu itu aku rasa, aku kene menjadi seorang yang lebih baik. Tapi macam mana? So aku mula sikit-sikit. Dari pakaian aku. Dulu aku sering pakai baju berlengan 3/4, baju atas punggung dan ketat. Tidak aku nafikan. Aku mulakan dengan pakai baju lengan panjang sahaja. Aku mula sikit-sikit. Mula tu biasa la sikit sikit nak senseng lengan bila pakai baju lengan panjang. Maklum lah dah terbiasa kan. Bila aku senseng tu, aku tarik balik. Lama-lama dah terbiasa.
Kemudian aku mula beli handsocks dan stokin muslimah ( kata nya lah. Beza cuma panjang sahaja ). Aku beli kat Mydin je. Time tu aku memang blur nak beli yang mana. Maklumlah tak reti kan. Dulu beli handsocks pun sebab bila pakai baju short sleeve, pakai handsocks, cover la kulit. Tapi kulit semata. Mula-mula nak pakai handsocks dan stoking nie cam halaaaaa. Tapi macam pakai je lah Dewi. Bila dah terbiasa, tak menjadi masalah. Ada jugak lah try tak pakai handsocks, rasa awkward nyaaaa lah!!! So aku pun pakai lah every time keluar rumah.
Satu lagi masalah aku bila pakai stoking nie, aku nie dulu pakai flip flop je memanjang. Setahun dua kali aku tukar flip flop sebab dah lusuh. So aku korek-korek la kasut aku yang ada dalam kotak tu je tak keluar-keluar. Ada la beberapa yang masih elok untuk dipakai. Sikit-sikit aku beli kasut baru yang ok.
Pada masa yang sama, aku mula pakai baju yang tutup punggung. Aku asingkan baju yang singkat dan sendat. Bila tengok balik apa yang tinggal, sedih nya. Macam dah tak de baju. Tapi tak pe lah, pakai je apa yang ada. Owh ya, tudung yang jarang dia kemain dan pendek pun aku dah asingkan. Bila beli baju baru pun aku usahakan untuk cari yang cantik la jugak di mata aku dan juga labuh serta tidak sendat. Tak aku nafikan aku suka pakaian yang cantik seperti gadis ( tak nak mengaku dia tu wanita chuuuiii!!! ) lain. Tapi bagi aku, aku pakai sebegitu kerna aku suka. Tidak berniat untuk menarik perhatian sesiapa.
Terdetik dalam hati nak pakai tudung labuh. Tapi aku tak gemar tudung yang macam ustazah pakai tu. Orang panggil tu tudung Koshibo kerana kain nya nama Koshibo. Atas sebab tak cantik. Haha Dewi, typical sangat jawapan. Tak aku nafikan, mesti ada yang berkata tak cantik di mata manusia tak apa, tapi cantik di mata Allah. Sering aku mendengar jawapan sebegitu. Aku nak tudung yang berwarna. Aku kan suka warna. Colourful pun tak pe. Aku suka. Ade sekali, aku beli di area parents aku tinggal. Tudung empat segi yang tidak ku tahu bidang apa. Tapi besar lah. Tu pun beli senyap-senyap tanpa pengetahuan sesiapa termasuk parents aku.
Bila aku ke Kelantan, aku ambil peluang untuk beli tudung bidang besar. Yang orang dok kata bidang 60 tu lah kan. Orang yang tak tau pasal tudung bidang besar nie bila pergi beli mesti la tak tau brand ape, harga standard berapa pun aku tak tau. Aku berjaya beli 5-6 helai. Aku gembira tak terkata dalam hati. Tak lama kemudian, aku ke Jakel di Jalan TAR dengan dia. Aku nak buat tudung kata ku. So pusing la Jakel tu. Dari tingkat satu ke tingkat dua. Kesian salesperson tu. Nak dekat 2 jam jugak lah kat Jakel tak jumpa pape. Maklum lah aku nie kan banyak bebeno criteria nak kene ikut. Last last jumpa. Kain dia perfect! Aku beli la satu setengah meter. Cari kedai jahit tepi tak de. Kedai Melayu ada tapi everytime aku pergi mesti tutup. Weekday ke weekends ke siang malam aku pergi mesti tutup. Sakit hati betul. Last last aku mintak dia tolong hantar kat mak dia untuk jahit tepi tudung dengan piping. Time tu tengah in tudung/shawl ber piping nie.
So ade lah beberapa koleksi aku yang tak seberapa itu. Aku pakai bila pakai baju kurung at au baju muslimah yang sempat aku beli di Kelantan tempoh hari itu sahaja. Sebab aku rasa pakaian ku semua tak cukup syarat untuk aku pakai tudung besar nie. Yea lah kalau baju tak tutup punggung atau sipi-sipi tapi pakai tudung labuh tak ke nampak awkward. Walaupun tidak bertudung labuh, aku usahakan untuk pakai tudung yang menutup dada.
Lama kelamaan aku makin selesa bertudung labuh. Tidak aku pakai setiap masa. Tapi aku usahakan untuk sering pakai. Tak lama lepas tu, aku terdetik ingin berpurdah. Macam best je berpurdah. So aku mula la cari online shop yang jual purdah nie. Aku nie dah la sengkek, nak beli lagi. Cam mana yea. One day aku terfikir. Why not guna tudung labuh tu, sekali kan jadi purdah. Aku pun buat la trial and error. Menjadi!!! So day 1 aku pakai purdah sebegitu ke college. Tak de la rasa dipandang pelik. Day 2 aku pakai g mall, tak pelik jugak. Tapi ada seorang gadis cashier nie aku perasan, bila dia deal dengan aku, muka dia nampak sangat bersinar tau tengok aku. Aku pulak yang pelik.
Ok sampai situ sahaja cerita perubahan aku yang tak berapa nak berubah sangat pun. Apa yang aku nampak kan bila bertudung labuh dan lebih bertutup nie kan, aku rasa lebih secure. Aku tak nafikan. Masa mula-mula aku baca blog orang yang start/dah bertudung labuh nie macam yea ke. Ape yang safe nya? Tudung je kan. Ha~ Aku pun tak reti nak explain. Aku part explain nie memang fail. Tapi ape kata bagi muslimah di luar sana, try untuk bertudung labuh dan menutup aurat anda dengan sempurna untuk sehari. Anda akan nampak perbezaan nya. Betul tak tipu.
Walaupun hampir 50% bila keluar aku sudah mula bertudung labuh, aku tak nafikan yang aku masih lagi banyak kekurangan nya dalam bab agama. Aku bertudung labuh bukan kerana aku nak kata aku alim, lihatlah aku dah hafal banyak juzu'. Tidak. Aku masih lagi banyak kekurangan. Orang sering mengatakan ala tudung labuh tapi perangai kalah orang tak pakai tudung. Tudung labuh tapi hati busuk sekian sekian sekian. Macam-macam lah. Aku tak nafikan juga kadang-kadang aku salah seorang daripada mereka yang berkata begitu. Tapi aku refleks kepada diri ku sendiri. Kenapa aku bertudung labuh. Bagi aku itu lah sekecil-kecil perkara yang dapat aku lakukan. Aku nie entah la, masih jahil lagi. Banyak sangat kekurangan nya. Aku sering mengadu kepada dia, aku nie bertudung tapi perangai dot dot dot. Aku nie pakai begini tapi masih dot dot dot. Dia cuma kata, tak ape lah. Pelan pelan. Sekurang-kurang nya awak masih ada tudung.
Aku ( kadang-kadang ) bertudung labuh tapi aku bukan stereotype. Aku masih banyak kekurangan. Stereotype yang orang katakan tudung labuh mesti alim, jalan pandang ke bawah jaga pandangan, segala-gala nya dijaga. Aku usahakan untuk jada tapi aku tidak seperti apa yang orang sangkakan orang bertudung labuh itu seperti apa.
Di sini aku hanya bercerita tentang diri aku. Tiada kaitan dengan sesiapa. Aku tidak maksudkan sesiapa di sini kecuali aku dan dia. Maaf jika terasa.
Thursday, March 20, 2014
Missing
The clock show's 6.38pm. Normally what I would do is spamming someone that I care and love with text and calls asking ' What time you will get back?' or just simply ' Nak dinner tak? '. Around 7.30pm, I will ask different question; ' How are you? ' or ' How's your day? '. The normal answer that I will get is ok.
Owh well. Things have change. I should ask myself now, how's your day, is it productive, have you eaten?
Owh well. Things have change. I should ask myself now, how's your day, is it productive, have you eaten?
Wednesday, June 5, 2013
Aku, Architecture dan Haiwan
Assalamualaikum dan salam sejahtera.
Dah masuk 3 bulan tak update apa-apa di blog. Maklum lah terdapat pelbagai kekangan. Dalam masa 3 bulan tu macam-macam jadi kat hidup aku lebih-lebih lagi sebulan yg lepas. Tapi ape kaitan dengan tajuk entri aku nie? Entri nie panjang yea. Jadi be prepared.
Macam mana aku boleh terasa hati nak amek architecture? Pada asal nya aku nak sangat amek Interior Design. Aku siap dapat offer dari University kat San Francisco untuk amek interior design. Yg tau pasal nie cuma encik dan buddy aku sorang tu. Family aku semua tak tau sebab time tu diorang nak aku amek medic. Kenapa tak nak amek medic? Aku tak suka chemistry.. Tu lah dia.. Bila habis matriks, aku sungguh bersemangat nak amek interior design. Bila nak pergi register, orang registry kata matriks aku invalid kat college tu. So aku kene amek foundation. Kata nya matriks tak de asas architecture yada yada yada. Interior design kan cabang architecture. So aku pun amek la foundation. First semester sangat seronok. Result pun ok. Masuk 2nd semester, lagi la semangat kan. Masa minggu kedua 2nd semester, ade satu expo pendidikan di Mid Valley. Time tu aku teman mama, dia tolong kawan dia bukak booth. Aku g la jalan-jalan. Nampak booth college aku yg sangat grand tu. Jumpa la lecturer architecture. Sembang-sembang dengan diorang. Kemudian Ms Z kata aku boleh proceed ke degree, tak perlu amek foundation sebab aku dah ade matriks. Dia kata registry buat macam tu semata nak kaut duit lebih. Aku mengerti part tu. Dia pun ade mengatakan kalau aku amek interior architecture/design, aku dah kecikkan skop aku. Kalau amek architecture, skop aku lebih besar. Tanpa berfikir panjang apa kah itu architecture, aku pun nekad amek je architecture.
So masa 3rd week, aku semangat la nak move on to degree. Borang semua aku isi mintak lecturer sign. Hari Selasa kalau tak silap, aku masuk first class aku dan first kawan aku adalah Natasya, sangat cantik dan comel orang nya. First semester tidak begitu baik sebab masa nak last-last tu ada musibah menimpa. Aku fail dan kene repeat lah kan. Aku tak kesah pasal tu. Tahun seterusnya aku ok, berjaya. Tapi cukup-cukup makan. Semua result aku cukup makan. Aku tak mengerti. Kenapa jadi macam nie. Aku dah usaha, aku dah g class semua, aku solat dan melakukan ibadah yg wajib dan sunat. Kenapa masih macam nie. Aku pun teruskan lah perjuangan aku. Alhamdulillah aku ada buddies di college yg aku boleh cerita every single thing kat diorang.
Pada tahun 2010, aku adopt Astro dan Sophie. Dari situ, bermula lah episod aku dengan haiwan yg membawa dari satu cerita ke satu cerita. Selama setahun, hidup aku dan haiwan adalah dengan mereka berdua. Haiwan jalanan aku tak amek pot. Aku tak bagi diorang makan. Tapi aku tak de la jugak menyakiti mereka. Masa kes PETKNODE dulu. Dari situ lah aku tergerak hati nak bantu haiwan yg lain. Sebab kalau kucing-kucing aku mangsa PETKNODE, orang yg kasihkan haiwan akan berusaha tolong walupun tu bukan kucing diorang. Pertolongan tanpa mengira siapa. Kes tersebut berlaku pada tahun 2011. Nak diikutkan pada raya tahun tu, aku nak boarding Astro dan Sophie di situ. Tahun 2010 aku pernah boarding diorang dan aku sangat puas hati. So aku pun dah bayar down payment which was half of the total amount. Aku amek yg bilik punya boarding sebab aku nak keselesaan diorang. Tapi papa kata tak yah. Aku tak cakap aku dah bayar, jumlah nye boleh tahan juga. So aku akur jugak tanpa hati yg rela. Malam raya aku dapat tau kes tu jadi, aku rasa sangat bersyukur sebab aku tak hantar diorang untuk boarding. So aku nak bantu mereka yg lain. Kucing pertama aku foster adalah Oreo, kucing long hair warna hitam putih. Dia dah pun berjaya dipertemukan dengan tuan asal nya keesokkan hari,
Bermula dengan Oreo, aku foster kucing lain. Dari yg berpenyakit, masih perlu diberi susu setiap 2 jam hingga lah yg berkurap teruk. Semua tu mengajar aku macam-macam. Aku perasan bila pasal haiwan, aku cepat-cepat ambil tindakan, aku cepat nak tau pe bende. One day, buddy aku kata kat aku ' Dewi, aku rasa better kau tukar kos. Aku tengok kau lebih kepada haiwan berbanding architecture. Cuba kau tanya kak N, sebenarnya dia nak amek architecture atau veterinar'. Aku senyap time tu. Kak N, aku baru kenal tahun lepas. Jumpa pun tak pernah. Tau gitu-gitu je. Masa aku g Penang ade event, first time jumpa Kak N. Aku beranikan diri tanya Kak N, dia sebenarnya nak jadi architect atau doktor veterinar. Dia kata kalau boleh dia nak amek veterinar. Dia tanya aku kenapa, aku kata tak de apa-apa. Aku rasa buddy aku sorang tu dah tau ape jawapan Kak N dan nak aku tanya dia sendiri.
Masa aku foster kucing-kucing tahun 2011-2012, dapat banyak tentangan dari keluarga. Mainly sebab diorang nampak aku lebih ke arah haiwan berbanding architecture. Kakak aku pernah kata, cuba kau belajar macam mana kau buat dengan haiwan. In terms of semangat la. Aku nie kuat berfikir. So aku pun berfikir la. Aku tanya encik, best tak kerja. Dia kata best sebab kerja yg dia buat tu minat dia. Bila minat, tak terasa macam buat kerja. Aku pun berfikir la. Bila pasal haiwan, aku tak terasa sesuatu yg kene dipaksa tau. Aku rela. Sebab aku suka, aku sayang dan minat aku ke arah itu. Tp adakah hanya sebagai minat semata atau aku nak buat sebagai profession. Kalau ada something new aku tau pasal haiwan yg aku dengar sikit-sikit, aku cepat-cepat nak tau betul ke tak pasal tu. Aku buat research macam-macam tanpa disuruh.
When it comes to architecture, aku macam dipaksa. I dont know. Tak de siapa paksa aku. Selalu nya, encik akan pujuk aku kaw-kaw untuk belajar, siapkan assignment. Dia nak aku habis study. Maklum la study aku asyik kene extend kan. Aku nie bukan pelajar pintar mahu pun top student. Aku tak pernah jadi top student. Aku tanya diri aku, kenapa aku tak boleh buat architecture nie macam mana aku buat kat haiwan. Aku tak de jawapan. Tapi aku rasa macam ada jawapan, mungkin ianya tak pasti. Aku rasa passion. Aku tak de passion untuk architecture. Yg aku perasan, subject yg aku selalu sangat kantoi dan adalah the last one dalam list subject yang aku minat adalah Design. Aku tak pandai mengira-mengira, tp aku suka. Aku tak pandai lukis pelan, tp aku akan usaha untuk belajar. Aku tak suka sejarah, tp aku suka belajar bende baru. Aku suka 'menghijaukan' dunia. Tapi bila tang Design, aku jadi cam tak nak buat. Aku tak terer, aku tak de idea, aku tak creative. Baru-baru nie aku discover yg aku nie lurus bendul. Patut la ape yg lecturer cakap, aku buat bulat-bulat. Aku tak reti nak twist sikit. Yg selalu jagi mangsa, encik la.
Nak cakap pasal passion tak jugak. Salah sorang buddy aku, at first dia nak amek kos ape tah. Di atas kesilapan orang lain, dia masuk architecture. Aku nampak dia succeed. Apa yg dia design semua cantik. Dia cuma kata ' aku dah kat architecture, nak buat macam mana. ' Tapi kos yg dia nak amek tu ade kaitan dengan creativity. Lebih kurang jugak la bagi aku cuma yg architecture nie dia kene apply kat bangunan.
Bila orang tanya aku, cita-cita nak jadi apa. Aku senyap. Dalam kepala aku minat haiwan. Tapi apa yg aku belajar sekarang nie adalah architecture. Jauh bidang nya dengan kehaiwanan. Honestly aku cakap, aku nak habiskan je belajar nie. Bila niat kita dah macam tu, result pun macam tu lah kan. Sedih dan kecewa dengan diri sendiri. Takut nak buat tindakan, takut dengan apa yg orang kata, takut nak menghadapi reality. Itu lah antara sifat Dewi Kencana Putri yg hanya orang yg betul-betul rapat macam encik je tau.
Macam encik kata, kalau orang yg tak kenal aku, mesti ingat aku nie jenis serious, matang etc. Umur aku 23 tahun nie, orang mesti ingat aku nie umur 33. Orang pun ingat aku nie kakak kepada kakak aku yg umur nye yg dah 26 tahun. Kemudian encik kata, kalau orang yg dah kenal siapa diri aku nie, perangai aku macam budak umur 13 tahun. Luaran tak menggambarkan dalaman. Aku sedar aku tak matang lagi. Nampak je matang. Aku selalu tanya kat encik macam-macam walaupun aku tau dia tak de jawapan kadang-kadang. Contoh nya, macam mana nak jadi matang. Macam mana nak jadi matang? Aku nie sangat kuat berfikir. Kadang bila banyak sangat berfikir, aku sendiri yg effected. Aku pun tanya encik, macam mana nak buat minda jadi kosong? Dia tak de jawapan. Kadang-kadang dia marah dengan soalan yg aku tanya. Sebab ada antara perkara yg kita tak perlu persoalkan, aku persoalkan.
Wahai Dewi Kencana Putri, perjalanan hidup jauh lagi. Tindakan kita sekarang akan effect kita pada masa hadapan. Kalau perlu ubah, ubah. Kalau perlu perbaiki, perbaiki. Kalau perlu berhenti, berhenti. Tp aku perlu pandangan dan bimbingan dari orang lain juga. What if this and that.. What if...
Thursday, March 14, 2013
Peer Pressure
I never had any peer pressure in my life until recently. The first peer pressure that I had when one my high school friend get married early this year if I'm not mistaken. Recently, my buddy will get engage this Saturday and will get married sometime in August this year.
Me? I still have a long way to go. Not I'm not menggatal that I want to get married soon. But me and him has been together almost 9 years and yet we didn't get married or even engage yet. My friends, they just met their partner for few years and already get married. I don't know whether I should have this feeling or not. I'm just goin to be 23. But having this kind of pressure really bothers me.
Gambar sekadar hiasan
Subscribe to:
Posts (Atom)
