Showing posts with label Ay By Cy Dy Sy Ty~. Show all posts
Showing posts with label Ay By Cy Dy Sy Ty~. Show all posts

Wednesday, June 5, 2013

Aku, Architecture dan Haiwan

Assalamualaikum dan salam sejahtera.

Dah masuk 3 bulan tak update apa-apa di blog. Maklum lah terdapat pelbagai kekangan. Dalam masa 3 bulan tu macam-macam jadi kat hidup aku lebih-lebih lagi sebulan yg lepas. Tapi ape kaitan dengan tajuk entri aku nie? Entri nie panjang yea. Jadi be prepared.

Macam mana aku boleh terasa hati nak amek architecture? Pada asal nya aku nak sangat amek Interior Design. Aku siap dapat offer dari University kat San Francisco untuk amek interior design. Yg tau pasal nie cuma encik dan buddy aku sorang tu. Family aku semua tak tau sebab time tu diorang nak aku amek medic. Kenapa tak nak amek medic? Aku tak suka chemistry.. Tu lah dia.. Bila habis matriks, aku sungguh bersemangat nak amek interior design. Bila nak pergi register, orang registry kata matriks aku invalid kat college tu. So aku kene amek foundation. Kata nya matriks tak de asas architecture yada yada yada. Interior design kan cabang architecture. So aku pun amek la foundation. First semester sangat seronok. Result pun ok. Masuk 2nd semester, lagi la semangat kan. Masa minggu kedua 2nd semester, ade satu expo pendidikan di Mid Valley. Time tu aku teman mama, dia tolong kawan dia bukak booth. Aku g la jalan-jalan. Nampak booth college aku yg sangat grand tu. Jumpa la lecturer architecture. Sembang-sembang dengan diorang. Kemudian Ms Z kata aku boleh proceed ke degree, tak perlu amek foundation sebab aku dah ade matriks. Dia kata registry buat macam tu semata nak kaut duit lebih. Aku mengerti part tu. Dia pun ade mengatakan kalau aku amek interior architecture/design, aku dah kecikkan skop aku. Kalau amek architecture, skop aku lebih besar. Tanpa berfikir panjang apa kah itu architecture, aku pun nekad amek je architecture.

So masa 3rd week, aku semangat la nak move on to degree. Borang semua aku isi mintak lecturer sign. Hari Selasa kalau tak silap, aku masuk first class aku dan first kawan aku adalah Natasya, sangat cantik dan comel orang nya. First semester tidak begitu baik sebab masa nak last-last tu ada musibah menimpa. Aku fail dan kene repeat lah kan. Aku tak kesah pasal tu. Tahun seterusnya aku ok, berjaya. Tapi cukup-cukup makan. Semua result aku cukup makan. Aku tak mengerti. Kenapa jadi macam nie. Aku dah usaha, aku dah  g class semua, aku solat dan melakukan ibadah yg wajib dan sunat. Kenapa masih macam nie. Aku pun teruskan lah perjuangan aku. Alhamdulillah aku ada buddies di college yg aku boleh cerita every single thing kat diorang.

Pada tahun 2010, aku adopt Astro dan Sophie. Dari situ, bermula lah episod aku dengan haiwan yg membawa dari satu cerita ke satu cerita. Selama setahun, hidup aku dan haiwan adalah dengan mereka berdua. Haiwan jalanan aku tak amek pot. Aku tak bagi diorang makan. Tapi aku tak de la jugak menyakiti mereka. Masa kes PETKNODE dulu. Dari situ lah aku tergerak hati nak bantu haiwan yg lain. Sebab kalau kucing-kucing aku mangsa PETKNODE, orang yg kasihkan haiwan akan berusaha tolong walupun tu bukan kucing diorang. Pertolongan tanpa mengira siapa. Kes tersebut berlaku pada tahun 2011. Nak diikutkan pada raya tahun tu, aku nak boarding Astro dan Sophie di situ. Tahun 2010 aku pernah boarding diorang dan aku sangat puas hati. So aku pun dah bayar down payment which was half of the total amount. Aku amek yg bilik punya boarding sebab aku nak keselesaan diorang. Tapi papa kata tak yah. Aku tak cakap aku dah bayar, jumlah nye boleh tahan juga. So aku akur jugak tanpa hati yg rela. Malam raya aku dapat tau kes tu jadi, aku rasa sangat bersyukur sebab aku tak hantar diorang untuk boarding. So aku nak bantu mereka yg lain. Kucing pertama aku foster adalah Oreo, kucing long hair warna hitam putih. Dia dah pun berjaya dipertemukan dengan tuan asal nya keesokkan hari,

Bermula dengan Oreo, aku foster kucing lain. Dari yg berpenyakit, masih perlu diberi susu setiap 2 jam hingga lah yg berkurap teruk. Semua tu mengajar aku macam-macam. Aku perasan bila pasal haiwan, aku cepat-cepat ambil tindakan, aku cepat nak tau pe bende. One day, buddy aku kata kat aku ' Dewi, aku rasa better kau tukar kos. Aku tengok kau lebih kepada haiwan berbanding architecture. Cuba kau tanya kak N, sebenarnya dia nak amek architecture atau veterinar'. Aku senyap time tu. Kak N, aku baru kenal tahun lepas. Jumpa pun tak pernah. Tau gitu-gitu je. Masa aku g Penang ade event, first time jumpa Kak N. Aku beranikan diri tanya Kak N, dia sebenarnya nak jadi architect atau doktor veterinar. Dia kata kalau boleh dia nak amek veterinar. Dia tanya aku kenapa, aku kata tak de apa-apa. Aku rasa buddy aku sorang tu dah tau ape jawapan Kak N dan nak aku tanya dia sendiri.

Masa aku foster kucing-kucing tahun 2011-2012, dapat banyak tentangan dari keluarga. Mainly sebab diorang nampak aku lebih ke arah haiwan berbanding architecture. Kakak aku pernah kata, cuba kau belajar macam mana kau buat dengan haiwan. In terms of semangat la. Aku nie kuat berfikir. So aku pun berfikir la. Aku tanya encik, best tak kerja. Dia kata best sebab kerja yg dia buat tu minat dia. Bila minat, tak terasa macam buat kerja. Aku pun berfikir la. Bila pasal haiwan, aku tak terasa sesuatu yg kene dipaksa tau. Aku rela. Sebab aku suka, aku sayang dan minat aku ke arah itu. Tp adakah hanya sebagai minat semata atau aku nak buat sebagai profession. Kalau ada something new aku tau pasal haiwan yg aku dengar sikit-sikit, aku cepat-cepat nak tau betul ke tak pasal tu. Aku buat research macam-macam tanpa disuruh.

When it comes to architecture, aku macam dipaksa. I dont know. Tak de siapa paksa aku. Selalu nya, encik akan pujuk aku kaw-kaw untuk belajar, siapkan assignment. Dia nak aku habis study. Maklum la study aku asyik kene extend kan. Aku nie bukan pelajar pintar mahu pun top student. Aku tak pernah jadi top student. Aku tanya diri aku, kenapa aku tak boleh buat architecture nie macam mana aku buat kat haiwan. Aku tak de jawapan. Tapi aku rasa macam ada jawapan, mungkin ianya tak pasti. Aku rasa passion. Aku tak de passion untuk architecture. Yg aku perasan, subject yg aku selalu sangat kantoi dan adalah the last one dalam list subject yang aku minat adalah Design. Aku tak pandai mengira-mengira, tp aku suka. Aku tak pandai lukis pelan, tp aku akan usaha untuk belajar. Aku tak suka sejarah, tp aku suka belajar bende baru. Aku suka 'menghijaukan' dunia. Tapi bila tang Design, aku jadi cam tak nak buat. Aku tak terer, aku tak de idea, aku tak creative. Baru-baru nie aku discover yg aku nie lurus bendul. Patut la ape yg lecturer cakap, aku buat bulat-bulat. Aku tak reti nak twist sikit. Yg selalu jagi mangsa, encik la. 

Nak cakap pasal passion tak jugak. Salah sorang buddy aku, at first dia nak amek kos ape tah. Di atas kesilapan orang lain, dia masuk architecture. Aku nampak dia succeed. Apa yg dia design semua cantik. Dia cuma kata ' aku dah kat architecture, nak buat macam mana. ' Tapi kos yg dia nak amek tu ade kaitan dengan creativity. Lebih kurang jugak la bagi aku cuma yg architecture nie dia kene apply kat bangunan.

Bila orang tanya aku,  cita-cita nak jadi apa. Aku senyap. Dalam kepala aku minat haiwan. Tapi apa yg aku belajar sekarang nie adalah architecture. Jauh bidang nya dengan kehaiwanan. Honestly aku cakap, aku nak habiskan je belajar nie. Bila niat kita dah macam tu, result pun macam tu lah kan. Sedih dan kecewa dengan diri sendiri. Takut nak buat tindakan, takut dengan apa yg orang kata, takut nak menghadapi reality. Itu lah antara sifat Dewi Kencana Putri yg hanya orang yg betul-betul rapat macam encik je tau. 

Macam encik kata, kalau orang yg tak kenal aku, mesti ingat aku nie jenis serious, matang etc. Umur aku 23 tahun nie, orang mesti ingat aku nie umur 33. Orang pun ingat aku nie kakak kepada kakak aku yg umur nye yg dah 26 tahun. Kemudian encik kata, kalau orang yg dah kenal siapa diri aku nie, perangai aku macam budak umur 13 tahun. Luaran tak menggambarkan dalaman. Aku sedar aku tak matang lagi. Nampak je matang. Aku selalu tanya kat encik macam-macam walaupun aku tau dia tak de jawapan kadang-kadang. Contoh nya, macam mana nak jadi matang. Macam mana nak jadi matang? Aku nie sangat kuat berfikir. Kadang bila banyak sangat berfikir, aku sendiri yg effected. Aku pun tanya encik, macam mana nak buat minda jadi kosong? Dia tak de jawapan. Kadang-kadang dia marah dengan soalan yg aku tanya. Sebab ada antara perkara yg kita tak perlu persoalkan, aku persoalkan.

Wahai Dewi Kencana Putri, perjalanan hidup jauh lagi. Tindakan kita sekarang akan effect kita pada masa hadapan. Kalau perlu ubah, ubah. Kalau perlu perbaiki, perbaiki. Kalau perlu berhenti, berhenti. Tp aku perlu pandangan dan bimbingan dari orang lain juga. What if this and that.. What if...

Sunday, August 19, 2012

I Thought I Was Going to Die

Yup. That was what I think last Friday morning. The story started on Thursday... 

Masa sahur Khamis lepas, aku rase tak sedap hati. Kemudian badan aku sejuk-sejuk. Aku fikir nak demam la nie kan. Nak kate main hujan, tak de pun. So pagi Khamis tu aku naik bus ke college sebab tah, malas bawak kereta. Dalam bus ok je macam biasa. Kemudian aku ade test Culture. Tengah-tengah buat test tu tetibe je, masuk dalam kepala aku nak buat wasiat. Dalam berfikir tu, aku fikir lagi. Ape ke hal aku fikir pasal wasiat nie. Aku cuba erase ape yang aku dok fikir kan tu. Sambung buat test. Bila habis test aku balik terus sebab aku tak sedap badan. Tekak aku sakit sikit. Biasa la kan kalau nak demam sakit tekak sikit-sikit. So aku ignore je la. Sampai kat area rumah, aku feed Zoe jap, kemudian terus balik.

Kat rumah aku online sat, terus tido. Sebab dah lebih 24 jam aku tak tido. Tak tau la kenapa kan tak boleh tido. Pukul 8 aku baru bangun, Taufiq kejut. Tak larat kot. Taufiq suruh makan, makan ubat suma-suma la. Dia kate nak p klinik tak, aku kate tak yah sebab demam sikit je. Aku tak nak mengada-ngada sakit sikit g klinik. Makan sikit-sikit, lepas tu online sat. Nak makan perit gila kot! Makan pun tak banyak. Makan la jugak actifast sebijik. Pukul 10 aku tido balik kemudian terjaga pukul 2 pagi. Dah aku tak boleh tido. Kadang aku memang camtu. Dah excited dah tido awal. Tup tup bangun terlebih awal. So aku pun online. Tengok documentary kat Youtube. Dalam pukul 4 camtu mama macam nak kejut sahur la. Walhal aku tak tido pun. Mama kate nak balik Tanjong Malim pukul berapa. Aku kate la aku balik esok ( Sabtu ) je sebab aku tak larat kot. Mama rasa badan aku, panas. So mama kate pagi nanti ke klinik la, mama Mama bayar. Aku tak nak. Bagi aku demam biasa-biasa je. Jap lagi ok la tu kan. Tetibe dalam pukul 4.30 pagi aku rase dah sejuk gila dah. Aku cari thermometer yg letak kat bawah lidah tu, aku check temperature aku. Time tu 38.6'C. Confirm exceed normal. Normal 37.3'C. Aku dah naik risau. Aku try tido. 

Time tido tu aku macam sedar tak sedar dok bercakap je kate sejuk sejuk. Memang sejuk pun. Then at one level aku tak tahan sangat aku bukak cadar aku, aku pakai comforter yg aku buat alas tilam bagi empuk sikit tu. kira 3 lapis la comforter aku sebab yg satu tu size queen, aku lipat dua. Katil aku katil double. Tu pun aku masih sejuk. Aku check temperature aku, 39.5'C. Gila!!! Dalam pukul 7 lebih aku rase terbatuk-batuk teruk. Aku sms mama nak air suam. Mula aku try minum, lepas tu badan aku dah start cramp. Aku tak dapat rasa tangan aku. So aku mintak mama pegang cawan tu. Aku makin tak boleh rasa tangan, kaki even bibir aku start cramp. Yang paling aku risau, kepala aku cramp. Aku tak nak pape jadi kat otak aku. Risau yang teramat lah. Pastu aku try baring. Time baring tu aku dah start sesak nafas. Masyaallah nak tarik satu nafas tu tersangat lah seksa. Terlalu seksa. Aku rasa time tu aku macam dah nak mati dah. Sumpah aku tak tipu. Orang kate kalau malaikat maut datang, kita boleh nampak dia. Aku try jugak megucap time tu kot-kot ke kan. Bukan mintak ok. Lepas tu Abang pergi bawah jumpa guard. Aku time tu tah la tak tau nak cakap cam ne. Aku cari henfon aku, tak jumpe. Aku mintak henfon mama, aku call Taufiq. Time tu aku rase dah sangat nazak. Nak cakap dengan dia pun sangat susah. Lepas tu Abang balik kate dia dah call Ramzul. Aku tau Ramzul lame lagi sebab rumah dia jauh. So aku kate call Taufiq, dia dekat. So Mama dengan Abang call Taufiq through phone aku. So sementara tunggu one of them yang akan sampai dulu, Mama dan Abang letak aku kat kerusi beroda Abang dan bawak aku turun.

Time keluar rumah tu tak yah cakap la aku mengigil gila!! Dah la baru lepas hujan. So tunggu kat bawah. Time tu aku dah sedar tak sedar. Nak bukak mate pun dah tak boleh. Aku rase nak tunggu either Taufiq atau Ramzul sangat lah lame. Sumpah lame gila.Aku tau dari Subang Airport ke rumah aku dalam 10-15 minit. Tapi time tu aku rasa macam dah setengah jam dah. Kemudian Taufiq datang. Abang dengan Taufiq tolong papah aku naik kereta Taufiq. Time tu aku rase macam dah tak lame dah. Memang tak larat langsung la. Aku dok mengucap je sepanjang perjalanan. Sampai kat Kelana Jaya Medical Centre ( KJMC ) aku naik wilcha ( wheel chair ). Taufiq papah aku dari kereta naik wilcha. Aku pun masuk la kat emergency room ( ER ).

Kat dalam ER, nurse papah aku naik atas katil, pakaikan aku selimut, check temperature, check pulse aku sume tu la. Aku sedar tak sedar. Aku dengar dia kate temperature aku 38.4'C. Kemudian doctor datang. Dia tanya aku few questions. Aku jawab je la. Aku kate la sakit tekak sikit, demam panas etc. Then dia check tekak aku. Dia kate aku ade pe bende tah. Aku mane la faham term medic nie kan. Aku tanye la Layman nye bahasa pe bende tu. Kate nye tonsil aku bengkak teruk dan bernanah. Aku macam WTF!!! Aku tak rase sakit hape pun tetibe je boleh sampai bernanah. Lepas tu dia tekan-tekan aku nye leher. Mak aih perit kot. Aku tak sure berapa lama aku kat dalam tu. Bila aku cam dah betul-betul sedar, aku ternampak jam kat dinding nak dekat pukul 11. Darah aku kene amek, kene masuk drip. Selang tu diorang masukkan drip antibiotic. Kemudian doctor kate aku kene admit kat ward. Aku macam weyh tak nak la!!! Aku tak suka la masuk ward nie. Bila doktor dah blah, aku tanye nurse tak boleh ke aku dok rumah je makan ubat. Dia kate tekak aku dah bengkak dan tak boleh telan pills, so kene masuk ubat through drip jugak. Dah sudah~ Diorang pun bagi aku minum 2 pill pe bende tah kale putih. Besa gak la.. Perit gila aku cakap nak telan pill tu. Nurse kate kalau temperature dah sampai 39.5'C tu memang sebab tonsil. Baru ku tahu~

Bila saline aku dah habis, doktor kate diorang prepare surat tok aku transfer g Hospital Sungai Buloh ( HSB ). Aku macam dah pelik semacam dah. Aku tak cakap pape pun. Lantak lah. Yang aku tau aku tak nak masuk ward. Aku pun keluar la dari ER sambil nurse escort aku kot-kot aku tumbang ke kan. Tapi time tu aku jalan pun masih tak betul lagi. Aku usahakan jugak jalan. Aku tengok Ramzul dah datang dan Taufiq dah tak de. So kitorang gerak g HSB. Ramzul based on Taufiq punye map yang aku rase tak de rupe map pun. Aku kate tak pe, aku tau jalan.

Kat HSB, kitorang g bahagian emergency. Papa dah sampai dah kat HSB cuma tak tau kitorang kat mana. Time tengah tunggu turn, tetibe aku rasa ade yg pegang dahi aku. Papa rupa nya. Pung pang pung pang setelah sekian lame tunggu, aku g check up and tengok kene masuk ward ke tak. Doktor yang check aku tu nampak macam freshie je. Dia tengok surat dari KJMC, antibiotic yang diorang bagi kat aku tu antibiotic yang kuat. Aku terkejut gak. Dia check tekak aku, yup ada nanah. Dia panggil senior doctor kot. Dia pun check ada nanah dan bengkak. Kate nye tak yah masuk ward, diorang bagi ubat tengok reda ke tak bengkak tu. Kalau within 3-4 days tak turun gak bengkak tu, there must be something else yang penyebab bengkak tu. Aku dah happy gila kot tak yah masuk ward. So amek ubat dan balik. Ramzul balik dulu sebab ape tah. Balik ke rumah kat Kelana Jaya amek barang-barang dulu.

Aku tido sat, sebab penat. Mama kejut dalam pukul 5 petang. So bersiap pegi Tanjong Malim. Aku ade gak check tonsil aku kat cermin. Yup bengkak dan banyak sangat nanah. Belah kiri yang paling teruk.Yang lain bukak puasa dalam kereta je. Confirm-confirm la RnR penuh kan. Kat Tanjong Malim kitorang makan kat maple. Aku order nasi goreng telur dadar. Aku kalau kat maple confirm order nie. Tak tau la kenapa. Nak makan tak seperit pagi tu la. Ok sikit. Mungkin sebab dah dapat antibiotic kat KJMC kot bengkak tu dah surut sikit. Lepas tu kitorang pun balik la rumah.

Kat rumah aku message-message sikit dengan Taufiq. Dia kate sorry sebab tak tunggu aku. Aku kate tak pe lah, Mama dah cite yang dia tak boleh keluar lama. Dia tunggu dalam sejam lebih camtu, lepas tu balik g tempat kerja dia. Nasib baik lah Taufiq ade.

Pagi nie, demam aku dah ok, bengkak pun dah surut, nanah pun dah kurang. Alhamdulillah. Masyaallah pengalaman aku tu, seriously menakutkan. Part yang sesak nafas tu paling takut. Jadi kepada kalian semua, hargailah setiap saat anda di muka bumi ini. Anda tak tau berapa lama korang hidup. Mungkin seminit lagi nyawa korang akan ditarik. Who knows kan. Sekian sahaja~ Selamat Hari Raya..