Sunday, August 19, 2012

I Thought I Was Going to Die

Yup. That was what I think last Friday morning. The story started on Thursday... 

Masa sahur Khamis lepas, aku rase tak sedap hati. Kemudian badan aku sejuk-sejuk. Aku fikir nak demam la nie kan. Nak kate main hujan, tak de pun. So pagi Khamis tu aku naik bus ke college sebab tah, malas bawak kereta. Dalam bus ok je macam biasa. Kemudian aku ade test Culture. Tengah-tengah buat test tu tetibe je, masuk dalam kepala aku nak buat wasiat. Dalam berfikir tu, aku fikir lagi. Ape ke hal aku fikir pasal wasiat nie. Aku cuba erase ape yang aku dok fikir kan tu. Sambung buat test. Bila habis test aku balik terus sebab aku tak sedap badan. Tekak aku sakit sikit. Biasa la kan kalau nak demam sakit tekak sikit-sikit. So aku ignore je la. Sampai kat area rumah, aku feed Zoe jap, kemudian terus balik.

Kat rumah aku online sat, terus tido. Sebab dah lebih 24 jam aku tak tido. Tak tau la kenapa kan tak boleh tido. Pukul 8 aku baru bangun, Taufiq kejut. Tak larat kot. Taufiq suruh makan, makan ubat suma-suma la. Dia kate nak p klinik tak, aku kate tak yah sebab demam sikit je. Aku tak nak mengada-ngada sakit sikit g klinik. Makan sikit-sikit, lepas tu online sat. Nak makan perit gila kot! Makan pun tak banyak. Makan la jugak actifast sebijik. Pukul 10 aku tido balik kemudian terjaga pukul 2 pagi. Dah aku tak boleh tido. Kadang aku memang camtu. Dah excited dah tido awal. Tup tup bangun terlebih awal. So aku pun online. Tengok documentary kat Youtube. Dalam pukul 4 camtu mama macam nak kejut sahur la. Walhal aku tak tido pun. Mama kate nak balik Tanjong Malim pukul berapa. Aku kate la aku balik esok ( Sabtu ) je sebab aku tak larat kot. Mama rasa badan aku, panas. So mama kate pagi nanti ke klinik la, mama Mama bayar. Aku tak nak. Bagi aku demam biasa-biasa je. Jap lagi ok la tu kan. Tetibe dalam pukul 4.30 pagi aku rase dah sejuk gila dah. Aku cari thermometer yg letak kat bawah lidah tu, aku check temperature aku. Time tu 38.6'C. Confirm exceed normal. Normal 37.3'C. Aku dah naik risau. Aku try tido. 

Time tido tu aku macam sedar tak sedar dok bercakap je kate sejuk sejuk. Memang sejuk pun. Then at one level aku tak tahan sangat aku bukak cadar aku, aku pakai comforter yg aku buat alas tilam bagi empuk sikit tu. kira 3 lapis la comforter aku sebab yg satu tu size queen, aku lipat dua. Katil aku katil double. Tu pun aku masih sejuk. Aku check temperature aku, 39.5'C. Gila!!! Dalam pukul 7 lebih aku rase terbatuk-batuk teruk. Aku sms mama nak air suam. Mula aku try minum, lepas tu badan aku dah start cramp. Aku tak dapat rasa tangan aku. So aku mintak mama pegang cawan tu. Aku makin tak boleh rasa tangan, kaki even bibir aku start cramp. Yang paling aku risau, kepala aku cramp. Aku tak nak pape jadi kat otak aku. Risau yang teramat lah. Pastu aku try baring. Time baring tu aku dah start sesak nafas. Masyaallah nak tarik satu nafas tu tersangat lah seksa. Terlalu seksa. Aku rasa time tu aku macam dah nak mati dah. Sumpah aku tak tipu. Orang kate kalau malaikat maut datang, kita boleh nampak dia. Aku try jugak megucap time tu kot-kot ke kan. Bukan mintak ok. Lepas tu Abang pergi bawah jumpa guard. Aku time tu tah la tak tau nak cakap cam ne. Aku cari henfon aku, tak jumpe. Aku mintak henfon mama, aku call Taufiq. Time tu aku rase dah sangat nazak. Nak cakap dengan dia pun sangat susah. Lepas tu Abang balik kate dia dah call Ramzul. Aku tau Ramzul lame lagi sebab rumah dia jauh. So aku kate call Taufiq, dia dekat. So Mama dengan Abang call Taufiq through phone aku. So sementara tunggu one of them yang akan sampai dulu, Mama dan Abang letak aku kat kerusi beroda Abang dan bawak aku turun.

Time keluar rumah tu tak yah cakap la aku mengigil gila!! Dah la baru lepas hujan. So tunggu kat bawah. Time tu aku dah sedar tak sedar. Nak bukak mate pun dah tak boleh. Aku rase nak tunggu either Taufiq atau Ramzul sangat lah lame. Sumpah lame gila.Aku tau dari Subang Airport ke rumah aku dalam 10-15 minit. Tapi time tu aku rasa macam dah setengah jam dah. Kemudian Taufiq datang. Abang dengan Taufiq tolong papah aku naik kereta Taufiq. Time tu aku rase macam dah tak lame dah. Memang tak larat langsung la. Aku dok mengucap je sepanjang perjalanan. Sampai kat Kelana Jaya Medical Centre ( KJMC ) aku naik wilcha ( wheel chair ). Taufiq papah aku dari kereta naik wilcha. Aku pun masuk la kat emergency room ( ER ).

Kat dalam ER, nurse papah aku naik atas katil, pakaikan aku selimut, check temperature, check pulse aku sume tu la. Aku sedar tak sedar. Aku dengar dia kate temperature aku 38.4'C. Kemudian doctor datang. Dia tanya aku few questions. Aku jawab je la. Aku kate la sakit tekak sikit, demam panas etc. Then dia check tekak aku. Dia kate aku ade pe bende tah. Aku mane la faham term medic nie kan. Aku tanye la Layman nye bahasa pe bende tu. Kate nye tonsil aku bengkak teruk dan bernanah. Aku macam WTF!!! Aku tak rase sakit hape pun tetibe je boleh sampai bernanah. Lepas tu dia tekan-tekan aku nye leher. Mak aih perit kot. Aku tak sure berapa lama aku kat dalam tu. Bila aku cam dah betul-betul sedar, aku ternampak jam kat dinding nak dekat pukul 11. Darah aku kene amek, kene masuk drip. Selang tu diorang masukkan drip antibiotic. Kemudian doctor kate aku kene admit kat ward. Aku macam weyh tak nak la!!! Aku tak suka la masuk ward nie. Bila doktor dah blah, aku tanye nurse tak boleh ke aku dok rumah je makan ubat. Dia kate tekak aku dah bengkak dan tak boleh telan pills, so kene masuk ubat through drip jugak. Dah sudah~ Diorang pun bagi aku minum 2 pill pe bende tah kale putih. Besa gak la.. Perit gila aku cakap nak telan pill tu. Nurse kate kalau temperature dah sampai 39.5'C tu memang sebab tonsil. Baru ku tahu~

Bila saline aku dah habis, doktor kate diorang prepare surat tok aku transfer g Hospital Sungai Buloh ( HSB ). Aku macam dah pelik semacam dah. Aku tak cakap pape pun. Lantak lah. Yang aku tau aku tak nak masuk ward. Aku pun keluar la dari ER sambil nurse escort aku kot-kot aku tumbang ke kan. Tapi time tu aku jalan pun masih tak betul lagi. Aku usahakan jugak jalan. Aku tengok Ramzul dah datang dan Taufiq dah tak de. So kitorang gerak g HSB. Ramzul based on Taufiq punye map yang aku rase tak de rupe map pun. Aku kate tak pe, aku tau jalan.

Kat HSB, kitorang g bahagian emergency. Papa dah sampai dah kat HSB cuma tak tau kitorang kat mana. Time tengah tunggu turn, tetibe aku rasa ade yg pegang dahi aku. Papa rupa nya. Pung pang pung pang setelah sekian lame tunggu, aku g check up and tengok kene masuk ward ke tak. Doktor yang check aku tu nampak macam freshie je. Dia tengok surat dari KJMC, antibiotic yang diorang bagi kat aku tu antibiotic yang kuat. Aku terkejut gak. Dia check tekak aku, yup ada nanah. Dia panggil senior doctor kot. Dia pun check ada nanah dan bengkak. Kate nye tak yah masuk ward, diorang bagi ubat tengok reda ke tak bengkak tu. Kalau within 3-4 days tak turun gak bengkak tu, there must be something else yang penyebab bengkak tu. Aku dah happy gila kot tak yah masuk ward. So amek ubat dan balik. Ramzul balik dulu sebab ape tah. Balik ke rumah kat Kelana Jaya amek barang-barang dulu.

Aku tido sat, sebab penat. Mama kejut dalam pukul 5 petang. So bersiap pegi Tanjong Malim. Aku ade gak check tonsil aku kat cermin. Yup bengkak dan banyak sangat nanah. Belah kiri yang paling teruk.Yang lain bukak puasa dalam kereta je. Confirm-confirm la RnR penuh kan. Kat Tanjong Malim kitorang makan kat maple. Aku order nasi goreng telur dadar. Aku kalau kat maple confirm order nie. Tak tau la kenapa. Nak makan tak seperit pagi tu la. Ok sikit. Mungkin sebab dah dapat antibiotic kat KJMC kot bengkak tu dah surut sikit. Lepas tu kitorang pun balik la rumah.

Kat rumah aku message-message sikit dengan Taufiq. Dia kate sorry sebab tak tunggu aku. Aku kate tak pe lah, Mama dah cite yang dia tak boleh keluar lama. Dia tunggu dalam sejam lebih camtu, lepas tu balik g tempat kerja dia. Nasib baik lah Taufiq ade.

Pagi nie, demam aku dah ok, bengkak pun dah surut, nanah pun dah kurang. Alhamdulillah. Masyaallah pengalaman aku tu, seriously menakutkan. Part yang sesak nafas tu paling takut. Jadi kepada kalian semua, hargailah setiap saat anda di muka bumi ini. Anda tak tau berapa lama korang hidup. Mungkin seminit lagi nyawa korang akan ditarik. Who knows kan. Sekian sahaja~ Selamat Hari Raya..

1 comment: